۱-صلح از دو طرف لازم است

اما هبه تحت شرایط مقرر در ماده ۸۰۳ قانون مدنی قابل رجوع است.

۲-صلح می تواند معوض باشد

اما هبه مجانی است لکن شرط عوض می توان کرد.

۳-هبه تا زمان قبض اثری ندارد

اما صلح محاباتی قبل از قبض نیز عقدی است کامل و الزام آور.

۴- قبض عین موهوبه از طرف صغیر ممیز و سفیه صحیح است

لکن در عقد صلح فقط صلح محاباتی این ویژگی را دارد.

۵-صلح به تعبیر فقها سید العقود است و جای هر عقدی می نشیند

ولی هبه قالب خاص خودش را دارد.

۶-در عقد هبه شخصیت طرف علت عمده عقد می باشد

لکن در عقد صلح فقط در صلح محاباتی این ویژگی را می توان دید.

۷-برای صحت صلح طرفین باید اهلیت معامله و تصرف در مورد معامله را داشته باشند

ولی در هبه یک استثناء وجود دارد و آن در مورد صغیر و سفیه که می توانند صلح بلاعوض را قبول کنند و نیازی به وجود اهلیت نیست.